Privesexopname » Verhaal » Bekijk

Demi

Demi

Ik slenter langs de donkere etalages van de P.C.Hooftstraat. Ik kijk omhoog naar de ramen boven de winkels, nergens brandt er nog licht. Naaldfijne regen kriebelt op mijn gezicht. Ik probeer te lezen wat er op de prijskaartjes staat bij de peperdure flesjes eau de toilette en aftershave. Helemaal vooraan vangen de etalages nog wat licht op van de straatverlichting. Ik denk aan Demi. Ik probeer mij voor te stellen dat ik bovenop haar ga liggen. Zo 's morgens vroeg voelt haar blote lijf warmer aan dan normaal. Langzaam doet ze haar prachtige helderblauwe ogen open en kijkt mij zonder uitdrukking aan. "Sorry,"zegt ze, terwijl ze haar ogen sluit en haar hoofd weer opzij draait. Ze rekt loom haar armen boven haar hoofd en kreunt zachtjes als om aan te geven dat het haar allemaal nog te vroeg is wanneer ik voorzichtig haar benen uit elkaar schuif. Opnieuw ga ik voorzichtig bovenop haar liggen en zorg ervoor dat mijn trots tussen haar warme, fluweelzachte schaamlippen terecht komt. De hitte die vanuit haar onderlijf komt opstijgen, zorgt er al snel voor dat ik een erectie voel groeien. Mijn hart bonst van opwinding in mijn keel, want dit is het mooist. Het mooist vind ik het als door langzaam stijfheid mijn paal als vanzelf bij haar naar binnen glijdt. Weer
kreunt ze zacht, maar nu deelt ze mijn opwinding merkbaar. Het wordt vochtig en warm rond mijn eikel en ik voel dat ik bij haar naar binnen glip. Ja, dit is het mooist. Ik beweeg in haar heerlijke vochtige warmte voorzichtig mee om er nu volledig in weg te glijden. Ze laat een diepe zucht horen en streelt met haar warme handen door mijn haar als ik haar in de ogen kijk. Ze glimlacht vaak en kijkt opzij naar de door de wind opbollende gordijnen voor het open raam. Ik richt mij op om met mijn bovenlijf van haar los te komen en begin voorzichtig te bewegen, eerst langzaam heen en weer en dan op en neer, zo ver mogelijk eruit en dan weer diep er in. Aan haar haperende ademhaling te merken, windt dit haar op. Haar handen strelen zachtjes mijn rug. Dan trek ik mij resoluut terug. Ze protesteert voorzichtig wanneer ik van haar af ga en haar met beide benen over de bedrand trek. Ik til haar benen van de vloer en begraaf mijn hoofd tussen haar benen. Zacht strelend beweeg ik mijn tong langs de binnenkant van haar dijen. De muffe, maar o zo opwindende geur streelt langs mijn neusgaten, de zurige smaak van haar van haar vochtige kut bijt in het puntje van mijn tong, waarmee ik nu zo ver bij haar naar binnen dring, dat ik mijn tongriem bijna verrek. Steeds sneller flitst nu mijn tong bij
haar in en uit en tegelijkertijd tast ik met mijn handen naar boven. Mijn handen bewegen zich met zacht masserende bewegingen over haar buik. Mijn vingertoppen kietelen uitdagend de donkere tepels van haar zware borsten. Ik druk ze tegen elkaar aan en begraaf mijn gezicht erin. Dan doe ik iets wat ik nooit eerder deed omdat het mij zo banaal leek, ik neuk haar tussen haar borsten. Het valt me niet mee haar borsten strak genoeg tegen elkaar te krijgen. Even lijkt ze mij daarmee een handje te gaan helpen, maar al gauw dalen haar handen af tot tussen haar benen om daar als een bezetene tussen haar schaamlippen te gaan huishouden. Dan komt één hand daarvan terug naar boven en brengt mijn pik naar haar mond. Met stotende geluiden vanachter uit haar keel, alsof ze gulzig drinkt, neemt ze mij diep in haar mond mee naar binnen en wikkelt ze haar warme zachte tong helemaal om mij heen. Ik sluit mijn ogen en zweef weg op de klanken van haar haperende ademhaling. Wanneer haar bewegingen wat af zwakken, maak ik van de gelegenheid gebruik om mij terug te trekken en haar benen hoog op te tillen, zodat ik met mijn knieën op de vloer haar op de bedrand kan nemen. Heerlijk warm en glad wrijft haar kut over mijn pik. Ik beweeg nu sneller in en uit. Ik kan in deze
positie goed zien hoe ik in en uit ga en probeer me op iets te concentreren wat mijn orgasme uit kan stellen. Ik denk aan mijn opa die ik als kind er altijd erg onsmakelijk uit vond zien. Volgens mijn zus stond hij nooit onder de douche. Ik voel dat mijn dijbeenspieren zich gaan samentrekken. Snel klim ik terug op bed en rol mij onder haar. Hijgend laat ze zich slap op mij vallen. Ik manouvreer net zo lang met mijn onderlichaam totdat ik voel dat mijn pik recht voor haar opening ligt. Ik beweeg nu omhoog en voel mij in haar zalige warmte naar binnen glijden. Nu zet ze zich rechtop en begint zachtjes op en neer te deinen. Heel subtiel wisselt ze deze bewegingen af door af en toe haar onderlichaam van voor naar achter over mijn pik te bewegen. Haar half dichtgevallen ogen kijken mij geil aan. Haar tong likt traag langs de bovenlip van haar slap opengevallen mond. Dan plotseling spant ze haar spieren. Ze laat zich op haar handen steunend naar voren vallen en hangt met haar hete adem in mijn hals. Haar bewegingen zijn niet meer te stoppen en daardoor mjn orgasme ook niet meer. Ze brult het bijna uit wanneer ik ook mij helemaal in haar leeg voel schokken. Er bungelt een lange sliert uit haar kut, wanneer ze zich opricht. Ik loop naar de badkamer om een handdoek voor haar te halen,
waarmee ze zich loom begint schoon te maken. "Dit nooit meer...."
Nee, dit nooit meer, bedenk ik mij als ik mijn weg langs de etalages voortzet. Ik kijk naar de huisnummerborden aan de overkant. Daar moeten de evennummers zijn. Ik meen bij het gebrekkige licht van een straatlantaarn nummer 38 te zien. De spanning, opgeroepen door twijfels of ik het eigenlijk nou wel zou moeten doen, wordt mij bijna te machtig. Op trillende benen probeer ik door een onverklaarbare waas het huisnummer beter te zien. Ik sleep mij naar de overkant en breng mijn bevende hand omhoog naar de deurbel. Dan zie ik dat ik bij nummer 28 voor de deur sta. Was het wel 38? Ik weet het niet meer zeker. Aarzelend bel ik aan. Ik weet dat ik te snel een reactie verwacht, maar nu merk ik toch echt dat er ruim een minuut verstrijkt voordat ik bij de voordeur wegloop. Ik stel mij voor dat er iemand wakker wordt door het geluid van de deurbel dat hij niet meteen herkent, waardoor zijn reactie lang op zich laat wachten. Ik besluit door te lopen. Iedere stap lijkt mij zoveel moeite te kosten dat ik wenste dat dat één van de eetgelegenheden die hier overdag veel omzet maken, nu geopend was. Ik zie de lichte mist van een klein uur geleden nu snel dichter worden. De P.C.Hooftstraat,
een nuchter symbool van koopziek door teveel geld, oud geld vooral, hult zich in een spookachtig aanzien. Ik ben mij bewust van mijn eenzaamheid hier op straat en ben daarom eens te meer verrast door het beeld van een schim die mij aan het eind van de straat nadert. De contouren van de gestalte doen mij denken aan Demi. Het hoofd, omlijst door donkere krullen tot op de schouders, de schrijdende manier van voortbewegen, dit is Demi, misschien op weg naar het adres waar ik net heb aangebeld. "Pernerio!" Ik versnel mijn pas om haar zo snel mogelijk in mijn armen te kunnen sluiten, maar naarmate we elkaar naderen, neemt de twijfel toe. De bewegingen die ik bij haar waarneem, zijn onnatuurlijk schokkerig, alsof ze geprojecteerd zijn op straat. Wanneer ik haar tot op een paar meter afstand ben genaderd, blijkt de gestalte slechts onder een flikkerend licht waarneembaar. "Demi?" vraag ik aarzelend, maar ik heb meteen al het idee dat ik geen reactie zal krijgen. Van nabij nu zie ik niet het gezicht van Demi, wel iets wat daarop lijkt, tenminste, wanneer het een aantal jaren onder de grond heeft gelegen. Ik sper mijn mond wijd open voor een schreeuw. Nog even denk ik aan het gelijknamige schilderij van Edvard Munch, zo moet ik er u uitzien, maar tijd om
mij om te draaien om me uit de voeten te maken, krijg ik niet. Een onvoorstelbare kilte valt over mijn schouders als twee benige handen zich als klemmen daar over heen leggen. Ik wend mijn hoofd af omdat ik vrede heb met deze situatie, het is voorbij......dit nooit meer...
"Mevrouw Bos, er is iemand van de Monuta Stichting, regelt u dat even?"Ratelend rijdt de kist de uitvaartwagen in. "Meneer zou toch worden gecremeerd?" "Nou, dat weet ik niet, de familie van meneer heeft een begrafenis geregeld, besproken en betaald, dus..." Een man in een zwart pak met, zo lijkt het, veel te grote schoenen, blijft met de hoed in zijn hand voor de kist van de overledene staan, maakt een respectvolle buiging en doet eerbiedig een stap terug. Hij loopt de kansel van de rouwkapel op en kijkt met zwijgend, met schichtige bewegingen over de hoofden van de aanwezigen. Net op het moment dat iedereen zich afvraagt wat hij zal gaan doen, schraapt hij zijn keel en maakt het programma bekend. Het wordt doodstil als een vrouw met donker krullend haar tot op de schouders naar voren stapt. Ze keert zich tot de aanwezigen. "Pernerio wilde niet worden begraven, hij koos ervoor om gecremeerd te worden. Hij wilde geen preek, maar een korte
toespraak en zo weinig mogelijk tijd voor opgeklopt verdriet. U wordt na de crematie allen verwacht in grandcafé Sloterplas om onder het genot van een hapje en een drankje, goede en vooral leuke herinneringen op te halen, daarbij maakt u gebruik van uw eigen gedachten die u hebt meegenomen naar deze bijeenkomst. Ieder van u beleidt zijn of haar eigen verdriet. De vrouw kijkt met haar helderblauwe ogen de kring van aanwezigen rond. De man in het zwart gebaart met zijn hoed driftig in de richting van de verbrandingsoven, waar zijn helpende handen ogenblikkelijk op reageren.....Er klinkt muziek van Mumford & Sons.
In het café rinkelen de glazen, de eerste lachers zijn al op de hand van diegenen die Pernerio het meest nabij zjn geweest. "Maar waar is die vrouw gebleven met die onverwachte toespraak? Was dat niet die vriendin waarvoor hij toen gescheiden is?" "Wat? O, je bedoelt Demi?" Die had toch dat ongeluk bij oud zuid, met die touringcar?"Nee joh, vreselijk, die heeft nog een jaar in coma gelegen of zo...""He?"
Het wordt eventjes stil in het grandcafé, de meisjes met de schalen met bitterballen en vlammetjes, lopen aarzelend langs de aanwezigen.