Emma voelde haar telefoon trillen op het nachtkastje. Ze keek op het scherm en haar hart sloeg over: een bericht van Nathan. “Nu. Het oude schoolgebouw. Jurkje. Geen slip. Geen excuses.”
Haar handen trilden terwijl ze opstond. Dit was geen verzoek; dit was een bevel. Ze had zich ingeschreven voor dit spel, maar ze wist nooit wanneer het moment zou komen. Ze trok een kort zwart jurkje aan, het stofje nauwelijks bedekkend, en stapte in haar laarzen. Geen slip, geen beha. Ze voelde de kou op haar huid toen ze de deur uitging.
Hey mannen, deze oproep is echt alleen bedoeld voor oudere mannen. Ik hou van gangbangs en om hard genomen te worden door oudere mannen, zonder verplichten. Interesse? Stuur me een berichtje en wie weet kan je me harige kutje likken 😉
De nacht was donker toen ze bij het oude schoolgebouw aankwam. De deuren stonden op een kier. Binnen was het stil, op het zachte tikken van haar hakken op de houten vloer na. De geur van stof en oud hout vulde haar neus.
“Emma,” klonk een diepe stem achter haar. Ze draaide zich om en daar stond Nathan. Lang, breedgeschouderd, zijn zwarte overhemd opgerold bij de onderarmen. In zijn handen hield hij een leren riem.
“Je bent te laat,” zei hij kil.
“Ik…” begon Emma, maar hij onderbrak haar. “Geen woorden. Je weet wat er nu komt.”
Nathan leidde haar naar een oud klaslokaal. De meubels waren verplaatst: in het midden stond een houten schoolbank, schuin omhoog, alsof hij speciaal voor haar was klaargezet. Op de tafel lagen instrumenten: een leren paddle, een dunne bamboeriet, en een lange houten liniaal.
“Uitkleden,” zei Nathan.
Emma slikte, maar gehoorzaamde. Het jurkje gleed van haar schouders en ze stond daar, naakt, de kilte van het gebouw prikte in haar huid. Nathan bekeek haar lang, zijn ogen donker.
“Handen op de bank,” beval hij.
Ze boog zich voorover, haar buik tegen het koude hout. Hij pakte leren riemen en bond haar polsen vast aan de tafel. Haar benen spreidde hij met stevige banden, zodat ze geen kant op kon. Emma voelde haar hartslag in haar keel bonzen.
“Je hebt een keuze, Emma,” fluisterde Nathan dicht bij haar oor. “Je kunt nu nog stoppen… maar dan zie ik je nooit meer. Of je ondergaat wat ik voor je heb voorbereid.”
Emma ademde diep in. “Ik wil blijven,” fluisterde ze.
“Luid.”
“IK WIL BLIJVEN!”
Nathan knikte tevreden. “Goed. Dan beginnen we.”
De eerste slag van de paddle kwam onverwacht. Emma hapte naar adem toen de pijn zich als vuur verspreidde over haar billen.
“Één,” telde Nathan.
De tweede slag kwam harder. Emma kneep haar ogen dicht, haar nagels in het hout van de bank.
“Twee.”
Nathan liet de paddle langzaam over haar gloeiende huid glijden. “Je lijf reageert al. Voel je het?”
“Ja, Nathan,” fluisterde ze.
“Vanaf nu noem je me Sir,” zei hij, zijn stem scherp.
“Ja, Sir,” piepte Emma.
De derde slag liet haar schreeuwen. “Drie!”
Nathan ging door, ritmisch, elke slag zwaarder dan de vorige. Emma voelde hoe de pijn veranderde, zich vermengde met iets dat ze niet wilde toegeven: opwinding.
“Tien,” telde Nathan uiteindelijk. Hij liet de paddle vallen en pakte de bamboeriet. “Nu wordt het interessant.”
Het eerste tikje van de rietstok was bijna speels. Maar toen kwam de klap: scherp, snijdend. Emma schreeuwde, haar rug trok krom.
“Eén,” zei Nathan kalm.
De tweede klap brandde over haar huid, precies over de eerste. Emma’s adem stokte, tranen sprongen in haar ogen.
“Je huid wordt prachtig rood,” zei Nathan. “Wil je weten hoe je eruitziet?”
“Ja, Sir,” snikte ze.
“Je ziet eruit als mijn canvas. En ik ben nog niet klaar.”
Hij tikte haar dijen, hoger en lager, afwisselend, zodat Emma nooit wist waar de volgende klap zou komen. Haar lichaam trilde, haar wangen nat van tranen, maar ze gaf geen kik behalve de telling.
“Vijftien,” zei Nathan uiteindelijk. Hij legde de rietstok neer en streek met zijn vingers zacht over de warme, gezwollen huid. Emma kreunde zacht bij de aanraking.
“Je bent nog niet klaar,” zei hij. “Nu komt de liniaal. Maar eerst…”
Hij boog zich naar haar oor. “Je gaat me smeken om meer.”
Emma haperde. “Sir…”
“Zeg het.”
“Alstublieft… meer…”
Nathan glimlachte. “Goed meisje.”
De liniaal sloeg met een droge knal tegen haar huid. Emma kromde zich van de pijn. Maar Nathan stopte niet. Elke slag was genadeloos precies.
“Je bent stil,” zei hij. “Vind je dit niet meer zwaar?”
“Ik… ik kan het aan, Sir,” hijgde Emma.
“Je zult meer dan dat doen. Je gaat me bedanken.”
“Dank u, Sir,” kreunde ze, haar stem gebroken.
“Luid!”
“DANK U, SIR!”
Nathan pakte haar gezicht ruw vast en dwong haar omhoog te kijken. “Je bent van mij, Emma. Dit is jouw plek. Hier leer je wat echte overgave is. Begrijp je dat?”
“Ja, Sir,” fluisterde ze.
Hij knielde achter haar en streelde zachtjes langs haar dijen. De aanraking voelde bijna wreed lief na de pijn. “Je bent nat,” zei hij.
Emma sloot haar ogen, beschaamd maar ook verlangend. “Ja, Sir.”
“Je komt pas als ik het zeg. Begrijp je dat?”
“Ja, Sir.”
Nathan bleef haar stimuleren, traag en wreed. Telkens als ze dichter bij haar orgasme kwam, stopte hij abrupt.
“Je moet smeken, Emma,” zei hij. “Laat me horen hoe graag je het wilt.”
Emma huilde van frustratie. “Sir… alstublieft… laat me komen…”
“Niet genoeg.”
“Sir, ik smeek u! Ik kan niet meer!”
Nathan tikte zachtjes met de liniaal tegen haar dijen. “Nog niet. Eerst moet je mij alles geven.”
“Ik geef u alles, Sir!” schreeuwde Emma. “Ik ben van u! Ik leef voor u!”
“Goed meisje,” zei Nathan.
Hij begon opnieuw, sneller nu. Emma voelde haar hele lichaam trillen. Toen hij eindelijk toestemming gaf, kwam ze met een schreeuw die door het lege schoolgebouw echode. Haar hele lichaam verstijfde en ontspande daarna volledig.
Nathan maakte de boeien los en tilde haar in zijn armen. “Je hebt het goed gedaan,” zei hij zacht.
Emma leunde tegen zijn borst, uitgeput, haar gezicht nog nat van tranen. “Dank u, Sir,” fluisterde ze.
“Dit was nog maar de eerste les,” zei hij. “De volgende keer zal ik je nóg verder breken.”