Het was diep in de nacht toen Mark de zware houten deur openduwde. Hij had het adres gekregen via een bericht dat niet ondertekend was, enkel met de woorden:
“Zaterdag. 23:30. Draag niets onder je kleren. Bel niet aan. Duw gewoon de deur open.”
Hey mannen, deze oproep is echt alleen bedoeld voor oudere mannen. Ik hou van gangbangs en om hard genomen te worden door oudere mannen, zonder verplichten. Interesse? Stuur me een berichtje en wie weet kan je me harige kutje likken 😉
Hij had wekenlang getwijfeld. Maar nu stond hij hier, ademloos, in een smalle gang met roodfluwelen gordijnen en een vloer van zwart marmer die koud aanvoelde onder zijn blote voeten zodra hij zijn schoenen had uitgetrokken.
Het rook er naar rozenolie en iets dat hij niet kon thuisbrengen. Zwaar. Zoet. Verraderlijk.
Verderop brandden kaarsen in nissen. Hij liep door tot een brede trap. Daar, bovenaan, stond een vrouw.
Madame Lucienne.
Ze droeg een lange rok van doorschijnend gaas en een strak leren korset dat haar borsten half ontblootte. Haar haren waren ravenzwart, opgestoken met een zilveren pin. In haar hand hield ze een lange zwarte stok die zacht tegen de trapleuning tikte.
“Mark,” zei ze met een stem die klonk als vloeibare honing met een rand van ijzer. “Kom.”
Hij liep de trap op, zijn hart bonzend.
Ze nam hem mee naar een kamer achter een dubbele deur. Zodra hij binnenkwam, stokte zijn adem. Overal spiegels. Wanden, plafond, zelfs delen van de vloer waren bedekt met glas dat zijn naakte lichaam weerspiegelde vanuit elke hoek. Midden in de kamer stond een laag platform bekleed met rood fluweel. Daarop lagen leren riemen, zilveren klemmen, en iets dat leek op een brede, glanzende metalen ring.
“Uit,” zei ze zacht.
Hij aarzelde niet. Zijn jas ging uit, zijn hemd, zijn broek. Tot hij daar stond, helemaal naakt, zijn huid licht vochtig van zweet. Overal zag hij zichzelf. Tientallen Mark’s, knielend, trillend.
Ze liep langzaam om hem heen, haar vingers over zijn schouder, zijn borst, zijn rug. “Je weet waar je bent?” vroeg ze.
“Nee, Madame,” fluisterde hij.
“Je bent in mijn spiegelkamer. Hier zie je wat je bent. Hier zie je wat ik van je maak.”
Ze tikte met haar stok tegen het platform. “Lig.”
Hij klom erop, voelde het fluweel ruw tegen zijn huid. Zij pakte de leren riemen en bond eerst zijn polsen vast, ver uit elkaar, toen zijn enkels, tot hij zich wijd moest spreiden. Boven hem hingen spiegels. Hij zag zichzelf open liggen, elk detail van zijn lichaam zichtbaar, geen enkele plek om zich te verbergen.
Ze pakte de metalen ring. “We gaan je openhouden,” zei ze.
Ze tilde zijn benen iets op, duwde de ring tussen zijn dijen, schroefde hem langzaam strakker tot hij zijn anus voelde spreiden. Hij kreunde, zijn gezicht rood van schaamte.
“Mooi,” fluisterde ze. Ze bracht een fles met doorzichtige olie, goten het langzaam over de ring, over hem heen, het liep langs zijn billen naar beneden.
Ze pakte een dunne metalen staaf, glad en koud. “Blijf stil,” zei ze. Ze gleed de staaf langzaam in hem, duwde zachtjes, trok terug, draaide. Hij kreunde, zijn handen grepen de riemen.
“Je voelt jezelf, nietwaar?” fluisterde ze, vlak bij zijn oor. “Je ziet jezelf. Kijk.”
Hij opende zijn ogen. De spiegels boven hem toonden elke beweging van haar handen, elke centimeter van de staaf die verdween. Hij kreunde harder, zijn pik stond stijf, druipend.
Ze haalde de staaf eruit, pakte een dikkere. “We gaan dieper.”
Hij kon niet weg. De riemen hielden hem wijd. De ring hield hem open. De spiegels toonden hem alles. Toen ze de dikkere staaf erin duwde, zakte hij weg in een stroom van gevoel. Pijn, genot, vernedering. Hij zag zijn mond openvallen in de spiegel, zijn rug spannen, zijn ballen trillen.
Ze draaide de staaf, liet hem in en uit glijden. “Je bent mooi zo,” fluisterde ze. “Eén van mijn mooiste spiegelspeeltjes.”
Hij voelde tranen in zijn ogen branden, niet van pijn, maar van overgave.
Toen pakte ze iets nieuws. Een lange zilveren ketting met klemmen. Ze kneep een klem op zijn tepel, trok eraan. Hij kreunde, zijn rug boog. Ze hing de ketting door naar zijn andere tepel, trok ook daar. Toen liet ze de ketting zakken, zwaar, koud, tot hij hem tegen zijn buik voelde.
“Nu je pik,” zei ze. Ze pakte een leren lus, bond hem strak om de basis, trok hem hard aan. “Je mag niet komen. Niet tot ik het zeg.”
Ze stapte achter hem, hurkte neer. Hij voelde haar warme adem tussen zijn billen. Toen haar tong. Hij gilde bijna. Haar tong gleed over de ring, langs de staaf, langzaam, likkend, tot hij niet meer wist waar hij was.
Zijn pik pulseerde, druppels vielen op zijn buik. Zij merkte het meteen. Ze greep hem hard, kneep zijn ballen. “Niet!” siste ze. “Niet komen!”
Hij hijgde, zijn hele lichaam strak, zijn ogen gefixeerd op zijn eigen trillende lichaam in de spiegels.
Ze pakte een vibrator, dun, trillend. Ze zette hem op de staaf die nog in hem zat. Zijn lichaam explodeerde van sensaties. Hij trok aan de riemen, wilde schreeuwen, maar alleen een rauw geluid kwam eruit.
“Goed zo,” fluisterde ze. “Voel jezelf. Voel mij. Kijk hoe je eruitziet.”
Ze ging door, steeds sneller, tot hij bijna flauwviel. Toen stopte ze plotseling. “Nog niet.”
Ze liet hem daar liggen, zwetend, hijgend, met de staaf nog in hem, de klemmen aan zijn tepels, de riemen strak. Hij wist niet hoelang ze wegbleef. Minuten? Uren?
Toen kwam ze terug. Haar rok was weg. Ze droeg niets behalve het korset. Haar lichaam glansde in het kaarslicht. Ze klom over hem heen, keek hem recht in de ogen in de spiegel boven hen.
“Nu,” fluisterde ze. “Nu kom je. Voor mij. Kijk naar jezelf terwijl je komt.”
Ze bewoog de staaf in hem, kneep zijn pik, trok aan de kettingen. Zijn lichaam explodeerde. Hij kreunde haar naam, hij spoot zo hard dat het over zijn buik, zijn borst, zelfs zijn gezicht kwam. In de spiegels zag hij alles. Zijn gezicht verwrongen van genot. Zijn lichaam trillend. Haar ogen glanzend.
Ze lachte zacht, een donkere, tevreden lach. “Mooi,” zei ze. “Heel mooi. Mijn spiegel speelt graag.”
Ze liet hem nog lang liggen, tot zijn hartslag kalmeerde, tot de tranen op zijn wangen opdroogden. Pas toen maakte ze de riemen los. Hij bleef liggen, uitgeput, naakt, de spiegels nog steeds vol met beelden van zijn overgave.
Ze hurkte naast hem, streelde zijn wang. “Je komt terug,” zei ze zacht. “Want de spiegel liegt nooit. En hij heeft je laten zien wie je bent.”