In 2022 lanceerde de overheid een initiatief dat terecht 'Make America Healthy' heette. In het hele land kregen mensen hierdoor de mogelijkheid om een gezondheidscoach aan te vragen, die vervolgens verplicht was om twee jaar lang bij die persoon in huis te wonen. De gezondheidscoach in kwestie zou alle kosten van levensonderhoud vergoed krijgen en in ruil daarvoor een flinke belastingaftrek krijgen. Het primaire doel was om de andere man/vrouw binnen die periode zoveel mogelijk af te laten vallen en hun levensstijl te veranderen van die van een zwaarlijvige Amerikaan naar iets waar de overheid mee aan de slag kon.
De dame aan wie Tim was toegewezen, stond op om een hoop gewicht te verliezen. Volgens haar profiel heette ze mevrouw Julia Pearson. Ze woog meer dan 270 kilo en was verzwakt; ze kon nauwelijks zelfstandig staan, laat staan lopen. En ze leek er niet in te slagen zichzelf te weerhouden om dagelijks minstens 10.000 calorieën uit junkfood te eten.
Ik dacht eerst dat ze een grap was. Te mooi, te geil. Maar haar pik was echt. Hard. Zwaar. Warm. Ze trok me achterover op bed en neukte me zoals ik nog nooit ben genomen.
"De Heer geeft en neemt wat Hij wil," zei meneer Pearson tegen Tim op de veranda, tijdens hun allereerste ontmoeting. "En mijn vrouw, die is zo lief als maar kan. Het zijn die magere mensen zoals jij die haar zo onzeker over zichzelf maken."
"Ik weet zeker dat uw vrouw lief is," zei Tim, "maar zij had ons zelf gebeld met het verzoek om mee te doen aan het initiatief. Het spijt me, meneer, maar we kunnen hulp niet weigeren aan mensen die het nodig hebben."
Meneer Pearson bekeek hem van top tot teen en zei toen: "Ik denk het niet. Volg me dan maar. Ik zal u uw kamer laten zien en daarna de hare."
Binnen was het huis net zo onverzorgd als de voortuin; Hier en daar lagen lege blikjes frisdrank verspreid, half opgegeten pizza's begonnen te schimmelen in hun dozen, en alles in de woonkamer was een complete chaos. Het huis zelf was een bescheiden bungalow met twee slaapkamers, slechts zo'n 90 vierkante meter. Tims kamer, duidelijk bedoeld als een klein kantoor, bevond zich aan het einde van de smalle gang. Een slaapzak lag uitgespreid langs de noordmuur, onder het raam. Langs de oostmuur stond het enige meubelstuk dat Tim kon zien – een klein bureau – recht onder een glimmende, kapotte spiegel. Tim kon een tv, een airconditioning of gordijnen voor het raam geen bal schelen, maar de geur kon hij bijna niet verdragen. Het was alsof ze in een kamer vol gedeeltelijk gegist bier stonden, waar overal rattenkeutels stonken.
Nadat hij zijn sporttas, waarin al zijn spullen zaten, op het bureau had gezet, draaide hij zich naar Pearson om en zei: "Ik ben er klaar voor om uw vrouw te ontmoeten, meneer."
De man opende de deur van de kamer tegenover hem. "Jules!" riep hij. "Je overheidshandlanger is er voor je, schat."
"Laat hem maar binnen, Josef," zei Julia vlak voordat Tim de drempel overstak.
Ze was echt een monster van een vrouw, ze nam bijna de hele ruimte van haar queensize matras in beslag. De delen van haar bleke huid boven de dekens – vooral haar schouders en nek – waren bedekt met striae. Haar muisbruine haar was warrig, met losse lokken die tegen haar klamme voorhoofd plakten. Er zat iets kinderlijks in haar gezicht dat Tim op de een of andere manier innemend vond. En op de een of andere manier versterkte dat kleine beetje kwaliteit zijn sympathie voor haar alleen maar.
‘Het is goed Jules, ik ben hier. Alles komt goed,’ hoorde hij de stem in zijn hoofd zeggen. ‘We zorgen dat je zo weer helemaal in topvorm bent.’
Ze ging rechtop zitten op haar bed – dat probeerde ze tenminste – toen beide mannen de kamer binnenkwamen. De dekens ritselden en onthulden meer van haar vlezige lichaam waar Tim maar al te graag naar wilde kijken. Haar torso was bedekt – nee, niet bedekt, maar strak omklemd door een wit hemdje. Haar borsten waren groter dan twee donzige kussens, genoeg om uitgebreid over haar buik te draperen. Het deel van haar dat onder de dekens bleef, was waarschijnlijk naakt. Tim dacht terug aan haar profiel en herinnerde zich dat ze geen broeken of zelfs maar korte broeken aan kon trekken, omdat haar billen zo enorm waren opgezwollen dat ze niets over haar bovenbenen kon steken.
Tim ging voorzichtig op de rand van het bed zitten om met haar te praten. "Hallo mevrouw," begon hij, "mijn naam is Timothy Lee, maar u mag me Tim noemen. Ik ben hier met het Make America Healthy-initiatief, als reactie op uw verzoek."
"O, het is al meer dan een week geleden, ik had niet verwacht dat er nog iemand zou komen, maar hier bent u dan," zei ze, terwijl haar wangen rood kleurden, zelfs van de inspanning die ze had geleverd om te spreken. En toen huilde ze, terwijl haar hele lichaam begon te trillen met kleine, gebroken snikken.
Tim begreep dat dit een belangrijk moment voor haar was en hij durfde er niets aan af te doen. Ze had de enorme beslissing genomen om haar leven daadwerkelijk ten goede te veranderen en hij was vastbesloten haar op alle mogelijke manieren te helpen.
*
"Oké, kom voor me op. Kun je dat doen, Jules?" Tim zei het drie dagen later, aan het begin van een tweejarig afslankplan dat hij voor Julia had opgesteld.
Ze stond op, het enige wat ze nog kon doen was omvallen als een grote, mollige pop. Haar tanktop, die ze droeg sinds de dag dat Tim arriveerde, moest minstens tien maten te klein zijn, want het deed nauwelijks afbreuk aan de obscene hoeveelheid decolleté die ze liet zien.
"Goed. Doe nu je handen bij elkaar en probeer naar het plafond te reiken. Goed, goed, dat is het."
Tim volgde zijn eigen advies op en begon met haar te sporten. Toen ze een beetje wankelde, snelde hij naar haar toe en probeerde haar houding te corrigeren, maar ze was slechts een enorme massa slappe huid. Het zoeken naar een bot, zelfs het vinden ervan, besefte Tim nu, was een hele opgave. Haar billen staken uit als een miniatuurbank, genoeg om te geloven dat haar billen gemakkelijk een kom ontbijtgranen konden dragen.
"Gaat het wel, Jules?"
Hij hoorde haar spannen, worstelend met de inspanning om haar eigen gewicht rechtop te houden. "Het gaat wel. Het is moeilijk, maar ik wed dat ik het nog wel even volhoud."
"Uitstekend. We hoeven vandaag niet al te hard te pushen, laten we ons in plaats daarvan concentreren op het wennen aan het zelfstandig opstaan en uitvoeren van eenvoudige, alledaagse bewegingen. Laat je armen zakken."
Ze stemde toe, het zweet gutste langs haar slapen.
"Deze kan lastig zijn, maar ik wil dat je je benen even strekt. Beweeg wat rond als je kunt, en til dan je linkerbeen op tot aan je borst, zoals hier." Tim liet zien wat hij bedoelde.
Toen ze probeerde haar knie naar haar borst te trekken, voelde hij echter meteen dat haar houding niet in evenwicht was, terwijl ze heen en weer bleef schokken. Hij stond voor haar en hield het gewicht van haar armen aan beide kanten vast. Gezien haar enorme borsten bleek de opgave echter een lastige. Zelfs haar biceps bereiken was niet zo makkelijk als hij had gedacht, omdat dat betekende dat hij haar persoonlijke ruimte zou binnendringen.
"Ik val!" Ze kondigde het plotseling aan.
Tim probeerde haar zo goed als hij kon in bedwang te houden, maar haar 270 kilo vlees leek onverzettelijk elke externe druk te weerstaan. Toen sloeg haar lichaam tegen het zijne, waardoor ze beiden met een luide knal op de grond terechtkwamen, zo hard dat de hele vloer van haar slaapkamer even schudde. Toen hij bijkwam, realiseerde hij zich dat hij op de een of andere manier vast was komen te zitten onder haar kruis.
‘Ze zit op mijn gezicht,’ realiseerde hij zich geschokt.
Ergens in al dat pond vlees wist hij dat er een biologisch gat zat waardoor urine en andere lichaamsvloeistoffen stroomden. En hij wilde niet in de buurt van dat gat komen. Nu niet, nooit niet. Maar het was moeilijk te zeggen. Voor zover hij wist, kon zijn neus tegen—
‘Nee. Nee. Nee. Denk aan iets anders. Wat dan ook, in godsnaam, en ter wille van je geestelijke gezondheid.’
Hier beneden waren haar geslachtsdelen zo moerassig als de Everglades. En een niet zo vreemde nattigheid verspreidde zich over zijn gezicht; zijn neus, zijn lippen, zelfs in zijn mond.
Hij hoorde een harde klap die klonk alsof er iemand de kamer was binnengestormd. "Wat in Jehovah's naam is hier aan de hand?!"
Jozef moet boos zijn geweest toen hij dat zag. Tenminste, zijn toon zei van wel.
"Jo," zei Julia geschrokken, "Jo, help alsjeblieft. Help me overeind voordat ik hem plet."
"Hoe is hij in godsnaam zo onder je vast komen te zitten! Is hij een of andere viezerik?!"
"Nee, ik zweer het! Hij hielp me alleen maar met strekken toen ik mijn evenwicht verloor en op hem viel! Hij stikt als ik niet overeind kom, Jo. Help me."
Toen ze probeerde te bewegen, blokkeerden haar benen aan beide kanten. aan de zijkant van zijn gezicht, en een stroom muskusachtige, dikke vloeistof gutste uit haar kruis.
‘Jezus. Is ze net op mijn gezicht klaargekomen?’ vroeg Tim zich af. ‘Komt ze hier op de een of andere manier vanaf?’
“Nngh…” kreunde ze, “Jo, help me alsjeblieft overeind.”
“Jullie twee leken er allebei van te genieten!” schreeuwde Josef. "Verdomme, als ik hem in stukken scheur."
Tim kon nauwelijks zeggen of de man echt uithaalde, of gewoon een lul was, maar zijn gebrek aan belangstelling zou zomaar Tims dood kunnen betekenen. En toch bleef de nattigheid maar aanhouden, gutsend als een lekkende koelkast vol vies water. De geur was overweldigend en al snel zweette ook hij. Hoewel hij niet durfde te bewegen, anders zou zijn schedel onder al dat gewicht openbarsten. En dus bleef hij daar liggen tot hij volledig bewusteloos raakte.