Lotte probeert haar hoofd leeg te maken tijdens een solotrip naar Keulen. Haar kerststemming is onderkoeld, tot ze haar ex Jonas tegenkomt — niet alleen, maar met een vrouw die haar iets te lang aankijkt. Onder de feeërieke lichtjes, tussen de geur van kaneel en gebrande noten, ontstaat er een verwarrend, verleidelijk driehoeksverhaal. Glühwein maakt haar warm. Maar het zijn de blikken die haar écht doen duizelen.
Lotte stapte uit de trein in Keulen, haar koffer hobbelend achter zich over de natte perrons. Rond haar liepen stellen hand in hand, gezinnen met warme bekers glühwein, stemmen in dialect, lachend, fluisterend. Het was 23 december.
Mijn buurvrouw heeft een regel: je mag haar neuken, maar alleen als je op haar gezicht klaarkomt. Haar profiel staat hier. Ze wacht op je.
Ze had deze reis geboekt uit opwelling. Een kerstmarkttrip, solo. Alles in haar leven voelde de laatste maanden half: haar werk, haar vriendschappen, zelfs de man die ze had losgelaten zonder afscheid. Keulen voelde als een pauzeknop. Of misschien een grens.
De geur van kaneel en gebrande amandelen hing al in de lucht toen ze haar hotel bereikte — klein, met knusse verlichting, midden in de Altstadt. Ze checkte in. In haar kamer: een enkel raampje, zicht op de torens van de Dom. Stilte.
Tegen de avond liep Lotte richting de kerstmarkt. Haar sjaal strak om haar hals, haar ogen vol lichtjes. Tussen houten kraampjes kocht ze een beker glühwein. De warmte verspreidde zich traag van haar handen naar haar borst.
Ze bleef staan bij een kraam met handgesneden figuurtjes: engelen, herten, een Maria met een blik vol zachtheid. Haar vingers gleden langs het hout. Toen voelde ze een blik. Achter haar.
Ze draaide zich om.
Jonas.
Haar hart verstijfde.
Hij droeg een donkere jas, dezelfde ogen, dezelfde lichte tred. Zijn mond opende zich alsof hij iets wilde zeggen. Maar vóór hij dat kon doen, stapte iemand naast hem: een vrouw met zwarte krullen, elegante sjaal, hand losjes op zijn arm.
Lotte glimlachte automatisch. Ze zei niets. Jonas ook niet.
Ze draaide zich om, liet de houten engel los, liep verder.
Ze vond hem terug bij de ijsbaan, een uur later.
“Wacht,” zei hij.
Ze bleef staan. De vrouw was nergens te zien.
“Lotte. Ik wist niet…”
“Ik ook niet,” zei ze.
Hij glimlachte treurig. “Je ziet er anders uit.”
“Jij niet.”
Hij zweeg. Ze keken naar de kinderen die rondjes draaiden op het ijs, hun wangen rood van de kou.
“Zij is mooi,” zei Lotte.
“Ze heet Miriam.”
“Ze past bij je,” zei ze. Het was geen verwijt. Meer een feit.
“Wil je wat drinken?” vroeg hij.
Ze knikte. “Maar geen glühwein.”
Ze vonden een plek aan een houten tafel onder een verwarmde tent. De lichten waren zachtgeel, de bankjes bekleed met vacht. Er hing een geur van rook en sinaasappel.
Hij bestelde voor haar. Dat had hij altijd gedaan. Eén zin tegen de ober in vloeiend Duits, en ze had warme rum met sinaasappel voor zich staan.
“Waarom ben je hier?” vroeg hij.
“Ik weet het niet.”
“Alleen?”
Ze knikte.
“Ik ook,” zei hij.
Lotte keek hem aan.
“Ik dacht…”
“Dat je iemand anders was?” zei ze.
Hij zweeg.
Ze dronken in stilte. Buiten klonk muziek — een koor in de verte, belletjes. Binnen was het warmer, zachter. Maar tussen hen in hing iets dat geen hitte kende. Alleen gewicht.
Ze kwam binnen alsof ze wist waar hij zat. Miriam. De vrouw met de krullen. Ze zag Lotte, knikte beleefd, keek Jonas aan, en ging zitten zonder een woord.
“Lotte,” zei Jonas. “Dit is Miriam.”
Lotte knikte. “We hebben elkaar al gezien.”
Miriam glimlachte. “Je ogen zijn rustig.”
“Dat zeggen mensen niet vaak.”
“Misschien kijken ze niet goed.”
Er viel stilte. Lotte voelde hoe haar hartslag versnelde, niet van angst, maar van… iets anders. Miriam keek naar haar alsof ze iets uit haar wilde trekken. Geen agressie. Alleen aandacht.
Jonas stond op. “Ik haal nog iets. Willen jullie…?”
Ze knikten. Hij vertrok.
Miriam schoof dichterbij. Hun knieën raakten.
“Hij praat over je,” zei ze. “Niet veel. Maar genoeg.”
Lotte wist niet wat ze moest zeggen. Ze keek naar haar beker, naar haar vingers, naar het lichtspel in het glas.
“Waarom ben je hier?” vroeg Miriam.
“Ik denk om te voelen dat ik besta.”
“Voel je dat nu?”
“Een beetje.”
Miriam strekte haar hand uit. Raakte Lotte’s pols aan. “Ik zou willen dat je meer voelt.”
Lotte keek op. Hun ogen ontmoetten. Geen woorden. Alleen adem.
Jonas kwam terug. Miriam liet haar hand rusten.
Ze aten samen geroosterde kastanjes. Jonas vertelde over zijn werk. Lotte knikte, maar haar blik bleef steeds glijden naar Miriam’s hand, haar mond, haar manier van kijken. Er was iets in de manier waarop zij aanwezig was dat haar uit balans bracht.
Miriam stond op. “Kom.”
Lotte aarzelde.
“Kom,” herhaalde ze.
Jonas bleef zitten. Keek toe.
Lotte stond op. Volgde haar.
Ze liepen zonder woorden. Door de kraampjes, langs de fonkelende lichtjes. Tot buiten de markt. Een klein parkje, verlaten. Een bankje onder een lantaarn.
Miriam ging zitten. Lotte bleef staan.
“Wat doe je met wat je voelt?” vroeg Miriam.
“Ik weet het niet.”
Miriam stak haar hand uit. Lotte nam haar aan.
Ze ging naast haar zitten. De kou gleed over haar benen, maar haar hand werd warm. Miriam draaide haar gezicht naar haar. Hun voorhoofden raakten.
“Sluit je ogen,” fluisterde Miriam.
Lotte deed het.
En in de stilte voelde ze de sneeuw vallen op haar wimpers.
Ze kusten niet. Ze zeiden niets. Alleen hun lichamen tegen elkaar, vingers verstrengeld.
Toen stonden ze op. Miriam bracht haar terug naar het café.
Jonas keek op, glimlachte. Alsof hij wist. Alsof hij altijd wist.
Lotte nam haar jas. Miriam raakte haar hand nog een keer aan.
Ze stapte naar buiten. De kerstmarkt ademde licht. De Dom torende hoog boven haar uit.
Haar hart voelde zachter.
En voor het eerst sinds maanden voelde ze zich wakker.