De uitnodiging was eenvoudig: "Kerstnacht. Glazen huis. Kom kijken, of laat je zien." Geen verdere uitleg. Alleen een tijd, een locatie en één regel: je mag niets verbergen. We waren met zijn achten. Bekenden, vage kennissen, een enkele onbekende. Allemaal tegelijk zenuwachtig en geil. De spanning begon al in de auto, toen ik tussen twee andere vrouwen in zat, alle drie gehuld in niets dan lange mantels en laarzen.
Het glazen huis stond midden op een besneeuwd landgoed. Vier muren van glas, een dak van glas, en middenin een groot bed. Rondom het huis: een brede kring van fakkels in de sneeuw, en stoelen. Stoelen voor het publiek. Stoelen voor wie alleen wilde kijken.
Als je geil wordt van sletterige meiden die alles doorslikken — letterlijk — check dan deze site. De meeste willen niet chatten, alleen zuigen en doorgaan.
Toen we naar binnen liepen, vielen de mantels af. Mijn huid tintelde van de kou, maar het was warm binnen. Ik zag hun blikken. Sommigen droegen maskers. Anderen niet. Niemand zei iets. Het was doodstil. Alleen ons naakte ademhalen, onze borsten die op en neer gingen. Mijn tepels waren stijf, mijn kut nat. En iedereen keek.
Een vrouw met een rood lint om haar hals stapte naar voren. Ze knielde voor me. Haar hand op mijn dij. Haar tong tegen mijn binnenkant. Mijn benen weekten vanzelf. Mijn hoofd viel achterover. De eerste kreun vulde het glazen huis. Buiten begon het te ademen – blikken, fluisteringen, opwinding. Ze zagen alles.
Achter me kwam iemand staan. Zijn handen op mijn heupen. Zijn lul warm tegen mijn rug. "Mag ik?" fluisterde hij niet. Hij wachtte niet op antwoord. En ik wilde geen antwoord geven. Ik wilde alleen maar gevuld worden. Gebruikt. In het volle zicht. Zijn lul gleed in me, nat van de tong die me net nog likte. Ik trilde. De eerste stoten waren traag. Zwaar. En alles in mij zei: meer.
Rondom ons verzamelden de anderen. Sommige toeschouwers begonnen zich aan te raken. Anderen stonden alleen maar. Sloegen hun armen over elkaar. Leken koel. Maar hun ogen brandden. En ik genoot. Van elke blik. Elk vonnis. Elke honger die ik opriep zonder iets te zeggen.
Mijn benen werden gespreid. Mijn polsen vastgebonden met satijn. Mijn rug op het matras, mijn kut open, zichtbaar, nat. Twee vrouwen likten me tegelijk. Hun tongen warm, ritmisch, wild. Ik kwam al voordat ik begreep wat er gebeurde. Mijn bekken kwam los van het bed. Mijn handen trokken aan het lint. Mijn kreet vulde de lucht. En buiten… juichte iemand zacht.
Het werd een dans. Een wisseling van lichamen. Lippen. Lullen. Tongen. Iemand tilde me op. Mijn benen om zijn middel. Mijn rug tegen het glas. Buiten zag ik ogen. Zo dichtbij. Alsof ze me konden aanraken. Ik werd genomen, wild. Mijn rug bonkte tegen de wand. Mijn borsten dansten. Mijn kreten vulden de lucht. En niemand stopte het. Niemand moest iets zeggen. Het was kerstnacht. En ik was het spektakel.
Op het bed werd ik gelegd. Mijn enkels vastgebonden aan de poten. Mijn armen gestrekt. Mijn kut wijd open. Mijn mond gretig. Eén voor één kwamen ze. In mij. Op mij. Tegen mij. Sommigen kusten. Anderen sloegen zacht. Mijn kont werd rood. Mijn tepels gezwollen. Mijn keel ruw van het pijpen. En ik kwam. Steeds weer. Mijn lichaam spoot. Trilde. Vloeide. En zij keken. Ze bleven kijken.
Een vrouw kroop tussen mijn benen en begon me te likken, langzaam, met gesloten ogen, alsof ze bad. Haar vingers vonden hun weg in mij. Achter haar kwam een andere man haar neuken terwijl ze mij bleef vereren. Het ritme ging op en neer, mijn kut pulserend, zijn ballen tegen haar kont. Ik zag het glas beslaan, zag handen tegen het raam. Buiten begon het publiek zichzelf te verliezen.
Een vrouw in het publiek begon zich uit te kleden. Een man ging op zijn knieën voor haar. Anderen volgden. Binnen én buiten ontstond een echo. Een golf. Seks als sneeuwval: langzaam begonnen, eindeloos in omvang. Iedereen werd deel. Iedereen verloor schaamte. Er bleef geen grens over. Alleen huid. Alleen hitte.
Iemand bond me vast aan de pilaren. Staand. Wijd. Mijn kut open. Mijn borsten omhoog. Mijn mond open. Ik zag mezelf in het glas. Mijn lichaam was niet langer van mij. Drie lullen kwamen. Één in mijn mond. Één in mijn kut. Één tegen mijn kont. Ze wisselden. Speelden. Spoten. En ik likte alles op. Mijn tong was een ritueel. Mijn huid was een offer.
Toen ik op mijn knieën viel, lieten ze me daar liggen. Naakt. Bedekt met zaad. Gloeiend. En van buitenaf kwam een vrouw binnen. Ze droeg niets. Alleen een kaars. Ze blies hem uit, kroop naast me in het zaad, en begon me te strelen. Zacht. Langzaam. Niet om te komen. Maar om te aanbidden. Alsof mijn lichaam haar antwoord was op een vraag die ze nooit had durven stellen.
Toen het licht werd, lagen we in elkaars armen. Naakt, bezweet, leeg en vol tegelijk. De sneeuw was stilgevallen. Het landgoed glinsterde. En in het glas weerspiegelde onze lichamen – als beelden uit een droom. Een droom die rook naar zaad, naar schaamte, naar overwinning. Naar kerst.
Er lagen dekens klaar. Warme chocolademelk. Niemand zei iets. Er was geen oordeel. Geen spijt. Alleen voldaanheid. En een verlangen dat niet weg zou gaan. Het glazen huis stond nog recht. Het bed nog nat. En ik wist: volgend jaar zou ik weer komen. Maar dan… zou ik buiten staan. Kijken. Wachten. Tot iemand durfde binnen te stappen. En zich liet zien.