Het begon als een gerucht. Iets dat fluisterend werd gedeeld bij het koffiezetapparaat, gegiecheld in de rookruimte. Iets over mij. Over mijn lichaam. Over hoe ik ooit, in een dronken bui op de vrijdagborrel, had toegegeven dat ik kon squirten — maar alleen onder de juiste handen. Drie collega's hadden dat gehoord. Drie mannen die ik al langer had voelen kijken. En zonder dat ik het wist, waren er afspraken gemaakt. Een weddenschap. Wie van hen me als eerste kon laten spuiten.
Ik ontdekte het pas later. Maar toen het eenmaal op tafel lag, kon ik het niet meer negeren. De blikken, de toevallige aanrakingen, de suggestieve grapjes. Tot ik op een dag, na een lange vergadering, een briefje vond in mijn tas. 'Kantoor 2B. 19:30. Durf je?' Mijn hart sloeg over. En mijn slipje werd meteen vochtig. Ik wist van wie het kwam. En ik wist ook: ik wilde dit spel spelen. Ik wilde voelen hoe ver ze zouden gaan. Hoe ver ik zou gaan.
Mijn buurvrouw heeft een regel: je mag haar neuken, maar alleen als je op haar gezicht klaarkomt. Haar profiel staat hier. Ze wacht op je.
Ik kwam binnen in de schemerige kantoorruimte. Jaloezieën dicht, lichten gedimd. Hij zat op het bureau, zijn colbert los, bovenste knoopje open. "Ik begin," zei hij, terwijl hij opstond en de deur achter me op slot draaide. Ik slikte. "Is dit echt een wedstrijd?" vroeg ik. Hij glimlachte. "Alleen als jij meedoet."
Hij trok me tegen zich aan. Zijn handen gleden onder mijn blouse, vonden mijn tepels. Mijn benen spreidden zich automatisch. Ik voelde zijn knokkels tegen mijn onderbuik toen hij zijn hand tussen mijn dijen schoof. Zijn vingers vonden mijn klit, begonnen meteen met cirkelen. Niet voorzichtig. Gericht. Geconcentreerd. Mijn ademhaling stokte. Ik beet op mijn lip. Mijn heupen duwden tegen zijn hand.
Hij duwde me op het bureau. Mijn rok omhoog, mijn slip opzij. Twee vingers in me. Zijn duim op mijn clit. Zijn ogen strak op mijn gezicht. "Kom maar," fluisterde hij. Mijn buik spande zich. Mijn benen begonnen te trillen. Maar ik hield het tegen. Ik wilde niet dat hij de weddenschap zou winnen. Nog niet. Hij voelde het. "Je houdt het tegen," gromde hij. "Slim. Maar dit is nog maar het begin."
Een dag later. Zelfde ruimte. Andere sfeer. Hij zei niets toen ik binnenkwam. Alleen zijn laptop stond aan, zachte muziek op de achtergrond. Hij wees naar de stoel. Ik ging zitten. Hij knielde voor me. Trok mijn panty langzaam naar beneden. Geen woorden. Alleen handen. Lippen. Taal van aanraking.
Zijn tong vond mijn clit. Zacht eerst, dan sneller. Mijn benen over zijn schouders. Mijn handen in zijn haar. Hij werkte als een machine. Geduldig. Toegewijd. Mijn hele lichaam tintelde. Mijn sappen drupten op zijn kin. Ik voelde het opbouwen. Golven in mijn buik. En toen… trok hij zich terug. Keek me aan. "Nog niet. Je verdient een climax met publiek," fluisterde hij. Ik gromde. Gefrustreerd. Geil. Hunkerend. Hij wist exact waar mijn grens lag — en hoe dicht hij erbij zat. Zijn tong liet me achter in een staat van sidderende behoefte.
De derde collega — de brutale accountmanager — pakte het anders aan. Het was vrijdagavond. Iedereen dronk. Gelach, muziek, geroezemoes. Hij fluisterde iets in mijn oor: "De bezemkast. Vijf minuten." Mijn lichaam reageerde sneller dan mijn hoofd. De spanning van de week, de eerdere pogingen — alles kwam samen in een pulserend verlangen. Ik glipte weg. De kastdeur viel zacht dicht achter ons. Alles rook naar oud papier, stof, en iets rauws. Iets opwinds.
In de kleine ruimte rook het naar verwachting. Hij sloot de deur. Duwde me tegen de muur. Zijn knie tussen mijn benen. Zijn hand tegen mijn mond. "Niet schreeuwen," zei hij. Zijn andere hand was al tussen mijn dijen. Zijn vingers glibberig van mijn opwinding. Eén vinger in me. Toen twee. Hij vond meteen de plek. Diep. Gekruld. En toen bewoog hij. Ritmisch. Hard. Snel. Alsof hij het handboek had gelezen. Alsof hij wist dat ik op breken stond.
Mijn hoofd sloeg tegen de muur. Mijn ademhaling werd rauw. Mijn bekken bewoog tegen zijn hand. Ik voelde het. Dat moment. Dat kantelpunt. Mijn spieren spanden zich. En toen… spoot ik. Hard. Mijn sap spatte tegen zijn pols. Mijn benen trilden. Mijn handen gleden langs de muur. Mijn kreun gesmoord in zijn hand. Hij liet me uitrazen. Liet me leeglopen op zijn hand terwijl ik nog nasidderde. Ik kon nauwelijks nog staan.
Hij lachte zacht. "Winst," fluisterde hij. En liet me staan, trillend, nat, verslagen. Toen ik even later terugkeerde naar de borrel, stonden ze daar alle drie. Ze keken me aan. Geen woorden. Alleen glimlachen. En één knipoog. Ik dronk mijn wijn in één teug leeg. Mijn kut klopte nog steeds. Mijn benen trilden bij elke stap. De herinnering aan hun vingers, hun tong, hun blik — alles zat nog in mijn huid gebrand.
En in mijn hoofd speelde maar één gedachte: wie wint volgende week? Of… laat ik ze deze keer alle drie tegelijk strijden.