Ceremoniële gebruiking, rituele dienstbaarheid en gestructureerde rauwheid. Een afgelegen herberg in Oostenrijk, enkel bereikbaar via sneeuwscooter. Binnen: kaarslicht en lak. Eva, een jonge vrouw die solliciteert als “kerstbediening”. De gasten? Alleen mannen. Alleen met een uitnodiging. Eva krijgt één taak: haar lichaam wordt feestmaal, altaar en dienstobject. Elk uur krijgt ze een andere rol toegewezen – stille bediening, levende kerstboom, of “klaarstaande gift”. Ze leert zwijgen. En alles openen.
Eva wist niet hoe ze op de lijst terecht was gekomen.
P.s. Ik sta aangemeld op de onderstaande site met de naam JoriX69. Als je leuk wilt praten om je ervaring te delen of misschien een leuk afspraakje wilt maken weet je me te vinden X Jorinde. Let op: zorg dat je wel serieus bent en geen kinderlijk gedrag. Ik zoek een leuke gesprekspartner voor sex.
Misschien via de club in Wenen. Misschien via het forum waar ze een keer iets had gepost over ‘dienend verlangen’. Misschien omdat ze haar naam had achtergelaten op een kaart in een boekwinkel die geen naam droeg.
Wat ze wél wist: ze had de uitnodiging geaccepteerd. Geen vragen gesteld. Geen garanties gevraagd.
Op 24 december, om 17:00 uur, stond ze op een houten platform in de sneeuw. Een sneeuwscooter haalde haar op.
De chauffeur sprak niet. Zijn handen waren in leer. Zijn helm bedekt zijn gezicht.
De tocht duurde veertig minuten.
Toen stopten ze voor een oud hotel, diep in de Alpen. Niet op een kaart. Niet in een gids.
Buiten: stilte, sneeuw, donkerte.
Binnen: warmte, fluweel, verwachting.
Boven de deur hing een bord, discreet gegraveerd:
“Maison de la Nuit – Alleen voor genodigden. Alleen tijdens Kerstnacht.”
De vrouw achter de balie droeg een uniform van wit satijn. Haar ogen waren zwart omrand. Haar stem? Onnodig.
Ze reikte Eva een sleutel aan.
Kamer 17 – ‘Verwachting’
Er werd niets gevraagd. Geen paspoort. Geen borg.
Alleen haar hand, waarin een dun lint werd gelegd — zwart, met een gouden rand.
Ze werd geleid naar boven, over tapijt zo dik dat haar stappen onhoorbaar werden.
De kamer was klein, warm, zonder raam. Aan de muur hing een bord:
“Kleed je uit. Plaats het lint om je pols. Ga op het bed liggen. Wacht tot je gehaald wordt.”
En dat deed ze.
Toen de deur openging, was het 21:00. Buiten sloegen kerkklokken ergens ver in het dal.
Twee vrouwen in zwart leer stonden in de deuropening. Een van hen sprak:
“Je hebt gekozen voor dienst. Kerstnacht is voor bezoekers. Jij wordt geserveerd.”
Eva knikte. Haar handen trilden, maar haar lichaam wist: dit was wat het nodig had.
De vrouwen bevestigden haar polsen aan linten. Niet strak. Maar onvermijdelijk.
Ze kreeg een mantel om — wit aan de buitenkant, rood vanbinnen.
En ze werd meegevoerd.
Langs gangen waar mensen fluisterden. Langs kamers waarvan deuren trilden.
Tot aan de grote zaal.
De zaal was rond. Rood fluweel aan de muren. Kaarslicht in cirkels.
In het midden: een laag podium, bekleed met bont, leer en zijde.
Daar lagen ze al. Vijf vrouwen. Drie mannen.
Naakt, gebonden, gezalfd met geurige olie.
Hun lichamen glansden. Niet van seks. Maar van devotie.
Eva werd op het platform gelegd. Haar mantel werd van haar getrokken. Haar lichaam bestrooid met kaneelstof en dennennaalden.
Er werd niets uitgelegd.
Alles ging vanzelf.
Ze was geen gast.
Ze was geschenk.
Om klokslag 22:00 kwamen de bezoekers binnen.
Stil. Georganiseerd. Gekleed in avondkleding. Geen maskers. Geen namen.
Zij mochten kiezen.
Zij mochten aanraken, gebruiken, bewonderen.
Eva voelde de eerste hand over haar dij. Warm. Kalm.
Geen rukken. Geen haast. Alleen ritme.
Een vrouw boog zich over haar gezicht. Fluisterde:
“Je bent prachtig. Als een kerstster op een donkere hemel.”
Een man streelde haar buik met zijn vingertoppen. Niet erotisch. Heilig.
Alsof hij een tekst las.
Een ander legde een glas wijn op haar borst. Het tintelde. Ze slikte haar adem in.
Iedere dertig minuten klonk een bel.
Bij elke bel kregen de bezoekers nieuwe instructies.
Eerste halfuur: streling.
Tweede halfuur: fluisteringen.
Derde halfuur: lichaamstemperatuur, gemeten met tongen, handen, voorhoofden.
Eva verloor elk gevoel van tijd.
Ze ademde in. Liet alles toe.
Soms trilden haar benen. Soms sloot ze haar ogen.
En steeds weer fluisterde iemand iets dat haar diep raakte:
“Je lichaam spreekt de taal die wij vergeten zijn.”
“Jij herinnert ons hoe je aanbidt zonder woorden.”
“Jij bent kerst. Vlees geworden belofte.”
Om 23:30 uur werd Eva omhoog geholpen. Niet om haar te laten gaan, maar om haar naar het midden te brengen.
Het altaar werd veranderd. De bezoekers vormden een cirkel om haar heen.
Ze kreeg een nieuwe mantel. Goud.
En op haar hoofd: een kroon van dennennaalden en tin.
De oudste vrouw in de zaal trad naar voren. In haar hand: een glazen stolp.
Daarin: een kaars. Klein. Brandend.
Ze plaatste de stolp op Eva’s buik.
De vlam verwarmde haar huid.
“Zij die haar lichaam gaf, mag nu de vlam dragen.”
Iedereen boog.
En Eva huilde.
Zacht.
Zonder reden.
Of juist: met alle redenen die ze nooit had durven uitspreken.
Toen ze wakker werd, lag ze in haar kamer. In bed. Onder zachte lakens.
Op haar nachtkastje: de kaars. Nog brandend.
En een kaartje:
“Jij was Geschenk 8. De Bezoekers herinneren je naamloos. Maar volledig.”
Buiten sneeuwde het.
Zacht.
Vergevend.
Zwijgend.
Eva keek in de spiegel.
Ze zag geen martelaar.
Geen slachtoffer.
Ze zag… zichzelf.
Ontkleed.
Ontvangen.
Gezegend.