Samantha had de kerstbrunch beleefd. De cadeaus uitgepakt, de standaardgrapjes gelachen. Haar kinderen waren bij hun vader, de tafel was afgeruimd, de wijn stond half leeg naast de fruitschaal. Alles aan deze dag was netjes, warm… en leeg.
De stilte in huis was te gecoördineerd. Té vol verwachting. Dus trok ze haar sportlegging aan, haar vaste zwarte sporttop, bond haar haar strak in een knot en pakte haar autosleutels. De sportschool was gesloten tot nieuwjaar, maar ze had de code. Omdat ze al jaren klant was. Omdat ze had gevraagd: “Mag ik tijdens kerst even alleen trainen?”
Voordat je verder leest… Mijn tante heeft zich aangemeld op een sexdatingsite. Ze weet inmiddels dat ik er ook op zit (haha). Je vindt er super veel tantes en oma’s die sex willen. Meld je gratis aan.
Wat ze niet had gezegd, was waarom ze écht ging.
De sportschool was donker op één brandende striplicht na. Geen muziek. Geen stemmen. Alleen het zoemende geluid van elektriciteit en het zachte geklik van haar eigen schoenen op de vloer.
Ze wist niet of hij er zou zijn. Maar toen ze de spiegelwand passeerde en zijn silhouet zag bij de gewichten, gloeide iets in haar buik.
Matteo. 29. Breed, beheerst, technisch in zijn aanrakingen. Personal trainer met de juiste afstand — en net genoeg fout in zijn ogen.
“Samantha,” zei hij. Geen kerstgroet. Geen small talk.
Alleen haar naam.
Alsof hij haar had verwacht.
Ze begonnen met squats. Gewichten in haar nek, zijn blik op haar rug. Zijn aanwijzingen waren kort: “Langzamer.” “Vast houden.” “Adem mee.” Maar zijn ogen? Die schreven een ander script.
Zijn vingers raakten haar net onder haar sporttop — zogenaamd om haar houding te corrigeren. Maar de aanraking bleef hangen. Lang genoeg om haar huid te laten gloeien.
Ze merkte hoe de stof van haar legging klam werd, niet van inspanning. Hoe haar borst harder bewoog bij elke herhaling. En hoe de spiegel haar geen leugen vertelde: de glinstering in haar ogen was geen zweet.
Op het matje deed ze crunches. Hij hield haar enkels vast. Zijn grip stevig. Haar blik gericht op het plafond — tot ze één keer bleef liggen. Adem gierend in haar borst. Zijn handen nog steeds op haar huid.
Ze draaide haar hoofd. In de spiegel zagen hun ogen elkaar. Verlangen in dubbele reflectie. Zijn lichaam gespannen. De ruimte tussen hen geladen.
“Je kijkt alsof je iets terughoudt,” zei hij.
“Ik ben dat,” fluisterde ze.
“Niet meer lang,” antwoordde hij.
Ze liep naar de kleedkamer zonder hem aan te kijken. Maar ze wist dat hij haar volgde. De tegelvloer was koud. De stoom in de doucheruimte warm. Er brandde een enkele lichtslinger boven de lockers — rood, wit, groen. Iemand had hem laten hangen. Of… speciaal opgehangen?
Ze draaide zich om. Haar top al uit. De geur van haar kerstparfum — kruidig, een vleug kaneel — vulde de ruimte.
Hij keek. Niet naar haar borsten. Niet naar haar billen. Maar naar haar ogen.
Als iemand die iets onomkeerbaars voelt.
In de doucheruimte knielde ze op de bank. Haar handdoek lag onder haar, als altaar. Zijn trui lag al op de grond. Hij had zijn vingers om haar nek gelegd. Niet hard. Maar als bezit. Hun lichamen bewogen niet. Maar hun ademhaling was alles.
“Als je nu gaat,” zei hij, “gaat het niet meer gebeuren.”
“Ik blijf,” zei ze.
En hij kwam dichterbij.
Water drupte over haar rug. Zijn lippen vonden haar sleutelbeen. Zijn handen verkenden haar alsof ze een geheim was dat hij al maanden wilde lezen.
Zonder haast. Zonder vragen.
Alleen aanraking.
Alleen kerstzweet.
Later lagen ze naast elkaar op de bank in de kleedkamer. Beiden in handdoeken. Zijn hand op haar dij. Haar hoofd tegen zijn schouder. De lichtslinger flikkerde zwak. De rest van de stad was in slaap.
Ze lachte. Kustte zijn borst. En fluisterde:
“Ik dacht dat kerst alleen nog maar tradities waren.”
Hij keek haar aan.
“Nu is er een nieuwe.”