Het jaarlijkse kerstfeest van ons bedrijf stond bekend als losbandig, maar wat er die avond gebeurde had ik nooit durven dromen. De grote vergaderruimte was omgetoverd tot een feestzaal: rode lampjes, foute kerstmuziek, glühwein en overal mensen die zich veel vrijer gedroegen dan overdag. Maar niemand zo vrij als Thomas.
Thomas van finance. Altijd strak in pak, scherp met cijfers, nauwelijks een woord te veel. Maar vanavond droeg hij een zwarte blouse met de bovenste knopen los, mouwen opgerold, en die blik… alsof hij me al had uitgekleed voor ik binnenkwam. En eerlijk? Ik had precies hetzelfde met hem gedaan. Al maanden. Fantasieën. Blikken bij het koffieapparaat. Kleine toevallige aanrakingen. Vanavond was er geen afstand meer. Geen regels.
Je hebt het verhaal nog niet uit, maar ik moet dit kwijt: op deze site zoeken vrouwen echt naar one night stands. Geen fakes, geen tijdverspillers. Gewoon seks.
We raakten elkaar per ongeluk bij de bar. Of nee — het was geen ongeluk. Zijn hand bleef op mijn onderrug liggen, net iets te lang. "Je ziet eruit alsof je opgegeten wil worden," fluisterde hij tegen mijn oor, zijn adem warm. Ik voelde mijn wangen gloeien. "Misschien wil ik dat ook wel."
Hij trok me mee naar de hoek van de zaal. Daar stond de gigantische kerstboom, metershoog, met gouden ballen en twinkelende lichtjes. Niemand keek. Of misschien juist wel. Het maakte me niet uit. Mijn rug kwam tegen de muur, de naalden prikten zacht tegen mijn schouderbladen. Thomas drukte zich tegen me aan. Zijn lippen vonden de mijne. Hard. Gulzig. Mijn been tilde zich vanzelf op tegen zijn dij.
Zijn hand gleed onder mijn jurk. Eerst langs mijn dij, toen verder. Hij trok mijn slipje opzij, zijn vingers vonden mijn vochtige opening. "Je bent kletsnat," mompelde hij. "Wacht je al de hele avond op dit moment?" Ik kon niets meer zeggen. Alleen kreunen. Mijn hoofd viel achterover tegen het stucwerk.
Hij draaide me om. Mijn handen tegen de muur. Zijn lijf tegen mijn billen. Ik hoorde het geritsel van zijn gulp, voelde zijn stijve pik tegen mijn kont. "Zeg dat je dit wil," fluisterde hij. "Zeg dat je tegen de boom genomen wil worden." Ik lachte schor. "Ik wil je nu. Hier. Diep."
Hij trok mijn jurk omhoog, duwde mijn benen iets verder uit elkaar. En gleed in me. Traag, dik, precies goed. Ik stootte een lange zucht uit. Zijn hand op mijn mond dempte mijn kreunen. Zijn andere greep mijn haar, trok mijn hoofd achterover. Hij neukte me daar, tegen die muur, met de boom trillend bij elke stoot.
Mijn nagels schraapten over de muur. Mijn benen beefden. De lichten van de boom weerspiegelden in het raam tegenover ons — ik zag mezelf, met mijn mond open, mijn lichaam opengevouwen onder zijn heupen. Hij fluisterde vunzige dingen tegen mijn oor. Dat ik zijn kerstcadeau was. Dat hij me van achteren wilde volspuiten tot ik zijn geur dagenlang met me meedroeg.
Mijn orgasme kwam als een ruk aan mijn ruggengraat. Mijn lichaam trok samen, duwde zich tegen hem aan. Ik beefde. Hij stootte door, grof en gefocust, tot hij zelf explodeerde in me. Warm. Pulsend. Mijn mond vormde zijn naam, zachtjes, alsof het heilig was.
We stonden nog tegen elkaar aangedrukt toen de eerste collega langsliep, nippend van een cocktail, nietsvermoedend. Ik keek Thomas aan. Hij grijnsde. “Niet bewegen,” zei hij, terwijl hij zijn vinger tussen mijn benen liet glijden, precies daar waar hij net nog in me zat. "Ik wil voelen hoe warm je bent als we straks weer tussen de mensen staan."
Ik trilde, kon nauwelijks op mijn benen staan. Mijn slipje hing om één enkel dijbeen, half gescheurd. Hij liet me los, hielp me rechtstaan en trok mijn jurk glad alsof we net even hadden staan praten over spreadsheets.
Toen we terugkeerden naar de groep, voelde ik mijn wangen gloeien. Elke blik voelde beladen. Elke aanraking van Thomas – een hand op mijn onderrug, een knie tegen de mijne – voelde als een herinnering aan zijn heupen tegen mijn billen, zijn adem in mijn nek, zijn zaad diep in mij.
We dronken. We dansten. Maar onze ogen vonden elkaar telkens weer. Bij het dessert – kleine glaasjes chocolademousse – leunde hij over tafel. "Kom straks naar de serverruimte," fluisterde hij. "Vijf minuten."
Vijf minuten later liep ik de gang in, mijn benen nog steeds trillend. De deur naar de serverruimte stond op een kier. Binnen: flikkerend blauw licht, het zoemen van machines, en Thomas. Met opgerolde mouwen en een blik die me bijna deed klaarkomen van alleen al kijken.
Hij draaide me om, drukte me tegen de stellingkast. “Niet schreeuwen dit keer,” grijnsde hij. Hij trok mijn slipje helemaal omlaag, scheurde het uiteindelijk kapot en stak het in zijn zak. "Souvenir," fluisterde hij, terwijl hij me opnieuw binnendrong, zonder waarschuwing.
Het was rauwer nu. Sneller. Zijn vingers rond mijn nek, mijn borst over het koude staal van de rekken. Ik voelde alles. Elke zenuw in mijn lijf stond op scherp. Toen ik kwam, klemde ik mijn tanden in mijn hand om geen geluid te maken.
Hij kwam kort daarna, zijn adem zwaar, zijn hand in mijn haar. En toen hij zich terugtrok, streelde hij zacht over mijn rug. “Weet je,” zei hij, “ik denk dat jij volgend jaar wel promotie verdient.”
We liepen terug alsof er niets gebeurd was. Alsof ik niet net tegen de muur was genomen onder het licht van duizenden kerstlampjes én een tweede keer op metalen rekken tussen servers en routers. Maar mijn lichaam wist het. Mijn huid tintelde. Mijn benen voelde ik nog steeds. En in mijn slipje – of wat daarvan over was – droeg ik zijn nalaten als een herinnering aan het geilste personeelsfeest ooit.