Het was die typische zaterdag in december. Buiten dwarrelden natte sneeuwvlokken over glimmende winkelstraten, binnen klonken kersthits uit elke speaker. Overal lichtjes, geur van warme wafels en opgefokte shoppers met volle tassen. Merel liep door de Kalverstraat met rode wangen — deels van de kou, deels van frustratie. Ze had al drie winkels gehad. Overal dezelfde kersttruien, chaos en wachtrijen.
Ze had één missie: een outfit vinden voor het jaarlijkse kerstdiner van haar werk. Ze wilde iets stijlvols. Iets waarin ze zich mooi voelde. Maar vooral: iets waar haar collega’s even hun adem bij inhielden.
Tussen ons: mijn ex is nu actief op deze site en laat zich elke avond anoniem volspuiten door mannen uit haar buurt. Ze filmt alles en stuurt het terug. Geen condoom, geen regels.
Bij binnenkomst in de H&M werd ze omvergelopen door een tiener met glittersokken. Merel schudde haar hoofd, trok haar sjaal los en liep naar boven. Daar zag ze het: een rode fluwelen jurk, kort, met open rug. Perfect.
De rij bij de paskamers kronkelde als een slang tussen kledingrekken. Minstens twintig wachtenden. Zuchtend keek ze om zich heen. Toen tikte iemand haar op de schouder.
“Wil je even passen? Achterin is er eentje vrij. Kom maar mee,” zei de jongen, begin twintig, H&M-medewerker, oordopje in zijn oor. Hij had licht krullend haar, een kleine tattoo net boven zijn handschoen en ondeugende ogen. Zonder op haar antwoord te wachten liep hij voor haar uit.
Merel aarzelde. En volgde.
Hij trok een gordijn open. “Even snel. Niemand ziet het.”
Binnen rook het naar parfum, katoen, iets met vanille. Ze stapte naar binnen en hing de jurk op. Toen ze het gordijn wilde sluiten, bleef hij staan. Zijn ogen scanden haar lichaam.
“Ik denk dat deze je heel mooi gaat staan,” zei hij zacht, terwijl zijn vingers een denkbeeldige lijn over haar schouder trokken — net boven de huid.
Ze voelde het niet. Maar ze voelde het wel.
De jurk gleed soepel over haar huid. Te soepel. Ze draaide zich om, keek in de spiegel. Haar silhouet werd omhelst door het fluweel. Haar tepels tekenden zich zacht af onder de stof. Ze voelde zijn ogen. Ze voelde zichzelf.
“Je mag wel even kijken, als je wil,” fluisterde ze. Niet naar hem. Niet hardop. Maar het was genoeg.
Het gordijn bleef gesloten. Maar haar benen vonden elkaar niet meer. In die stilte tussen glitterjurken, parfum, voetstappen en kerstdrukte, was er alleen spanning. Geen woorden. Geen handelingen. Alleen ademhaling, ogen, en wat had kunnen gebeuren — als ze het had toegelaten.
Ze trok haar jas weer aan. De jurk verdween in haar tas, samen met het bonnetje. De jongen knikte. “Als het niet past, weet je me te vinden.”
Buiten viel de sneeuw nu steviger. Merel keek naar haar spiegelbeeld in de ruit. De blos op haar wangen was gebleven. Maar iets in haar blik was veranderd.
Ze wist ineens precies wat ze zou aantrekken met kerst.
En misschien… wie ze daarbij uitnodigde.