De Winter Efteling heeft altijd iets magisch gehad. De lampjes, de vuurkorven, de geur van warme chocomel en stroopwafels – het is alsof je een andere wereld binnenstapt. Ik was er die dag alleen. Geen familie, geen vrienden, gewoon ik en het park. Rondstruinen tussen vrolijke gezinnen en verliefde stelletjes. Maar wat ik die middag meemaakte, had ik zelfs in mijn stoutste dromen niet kunnen voorspellen.
Ik liep net het Sprookjesbos uit en voelde de kou langzaam door mijn jas heen kruipen. Bij een vuurkorf warmde ik mijn handen, en toen zag ik haar. Ze stond aan de overkant, haar ogen strak op mij gericht. Donkerrode jas, blond haar onder een wollen muts, en een glimlach die iets duisters in zich droeg. Ze stak het pad over, liep recht op me af en zei: "Je hebt koude handen. Ik weet een plek waar je ze kunt opwarmen. Kom je mee?"
Deze moeder is 3 kinderen zat. Nu wil ze alleen nog vreemden die haar hard neuken en weer verdwijnen. Alles mag, als je maar niet blijft slapen.
Ik knikte. Er was iets hypnotiserends aan haar. Zonder uitleg, zonder aarzeling liep ik met haar mee. We liepen langs de Droomvlucht, achter een paar gesloten hekjes, naar een stil hoekje bij de toiletten achter het Anton Pieckplein. Niemand in de buurt. Ze keek me aan, zette haar rug tegen de muur en trok mijn jas naar zich toe. "We hebben niet veel tijd," fluisterde ze. "Ik wil je proeven. Nu."
Voor ik het wist, zat ik met mijn rug tegen de muur, mijn rits open, mijn stijve pik in haar warme hand. Ze zakte door haar knieën, trok haar handschoenen uit, en likte langzaam de top van mijn eikel. Mijn adem vormde wolkjes in de koude lucht. Haar tong was warm, zacht, teder en tegelijk hongerig. Ze nam me langzaam in haar mond, haar ogen strak op mij gericht. Ik kreunde.
Ze pijpte me met een beheerst ritme, haar hoofd zacht op en neer bewegend, haar lippen glanzend van speeksel. Ik voelde hoe mijn hele lichaam zich aanspande, hoe het contrast tussen de ijskoude lucht en haar bloedhete mond me tot waanzin dreef. Niemand die ons zag. Alleen wij tweeën, verscholen tussen kerstbomen en houten muurtjes.
"Je smaakt heerlijk," fluisterde ze kort, haar vingers zacht spelend met mijn ballen. "Ik wil je voelen spuiten. Geef het me, alles."
Ik kon niet meer terug. Mijn hele lijf trilde. Ze versnelde haar bewegingen, haar zuigen werd intenser. Mijn ballen trokken samen. En toen kwam ik – heftig, diep in haar keel, mijn zaad spuitend terwijl ik bijna mijn evenwicht verloor. Ze slikte alles, geen druppel ging verloren. Toen ze me losliet, likte ze nog één keer over mijn eikel, traag, met een grijns.
"Vrolijk kerstfeest," zei ze, terwijl ze opstond en haar handschoenen weer aantrok. Ze gaf me een knipoog, draaide zich om en verdween in de menigte, haar muts wiegend tussen de mensen. Ik stond daar, trillend, verbijsterd, met mijn broek half open en een gevoel alsof ik net een droom had beleefd.
Later die middag liep ik nog langs de Python, probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen. Alles voelde anders. Geiler. Vrijer. Niemand wist wat ik net had meegemaakt, verborgen tussen sprookjes en kerstlichtjes. Maar elke keer als ik nu aan de Winter Efteling denk, proef ik haar weer. Warm, nat, geil.
En ergens diep vanbinnen hoop ik dat ik haar ooit nog eens terugzie – daar, tussen de kabouters en het fonkelend licht. Met die blik. En die mond.