Ze stopte haar kin tegen de hals van haar jas, in de hoop dat de kille wind geen vat op haar zou krijgen. Ze rilde. Ze rilde door de kou, maar ook van binnenuit.
Schaamte, schuld en onthutst was ze. Boos ook. Boos op zichzelf.
Hey mannen, deze oproep is echt alleen bedoeld voor oudere mannen. Ik hou van gangbangs en om hard genomen te worden door oudere mannen, zonder verplichten. Interesse? Stuur me een berichtje en wie weet kan je me harige kutje likken 😉
Hoe had ze zichzelf zó kunnen laten gaan! Het station was ondanks de voorjaarszon grauw en uitgestorven. Natuurlijk, wie staat er nou ook op zondagdagochtend om 5.00 uur op het station!
Alleen mensen die ’s nachts zich hadden tegoed hadden gedaan aan de geneugten van de nacht. En die zouden wel op één hand te tellen zijn in dit dorp. En uitgerekend zij was die ene tegen het lijf gelopen!
En had zich tegoed gedaan…en hoe! Boosheid en irritatie namen bezit van haar. Die rotbankjes ook die ze op de stations ook altijd neerzetten!
Zouden ze dat expres doen? Zodat de stoelen in de trein opeens lekker lijken te zitten? Of zou er gewoon weer een ongeïnspireerde ambtenaar aan het ontwerp gezet zijn?!
Al meerdere malen was ze gaan verzitten, met als gevolg dat haar slipje tussen haar billen was gekropen. Het voelde ongemakkelijk. Ze voelde zich ongemakkelijk.
En vies. Ze had niet eens de tijd genomen om zich op te frissen toen ze weg ging. De geur van de nacht zou wel als een walm, als een bedenkelijk aura, door iedereen waarneembaar zijn.
Althans, voor degene die kijken. En wie kijkt er tegenwoordig nou nog echt? Hij toen wel.
Hij had haar gezien. Hij had haar gezien zoals nog niemand haar ooit gezien had. En zij had hèm gezien… Nog nooit was hij haar opgevallen.
Gewoon een jonge vent die ze regelmatig tegenkwam bij de winkels en evenementen. Een knappe jongen dat wel, maar niet bijzonder knap. Gewoon.
En toch; achteraf bezien bedacht ze, was hij haar toch al opgevallen. Het is sowieso opvallend dat je sommige mensen nooit tegenkomt, terwijl ze hem dus al zo vaak gezien had. En altijd had ze zich, even kort maar krachtig afgevraagd wie hij was.
Wat voor een jongen hij zou zijn? Nimmer had ze ook maar enig idee en dus had ze het daar maar bij gelaten. En nu?
Ze had hem gesproken, naar hem geluisterd, hem geroken, gevoeld, geproeft en bemint. Toch had ze nog steeds geen flauw idee. Wie was die jongen en wat moest hij in haar leven?
Wat moest hij in haar? Waarom had ze hem binnen gelaten? Tuurlijk hij was jong, vitaal, charmant, welbespraakt, intelligent en…..godverdomme nou èn?!
Zo goedkoop was ze niet besloot ze voor zichzelf! Maar waarom had ze het dan wèl gedaan..? Waarom trilde ze opeens weer?
Die rilling langs haar ruggegraat. Ze voelde hoe haar mond weer leek te zwellen en tintelen. Ze voelde zijn kus weer.
Zijn handen haar gezicht omvattend en liefkozend. De warme indringende bruine ogen die haar slaperig zwoel aankeken. Die haar al leken te kussen, voordat zijn lippen haar aanraakte.
Waar haalde hij het recht vandaan om haar zo indringend te kussen?! Ze kende hem nauwelijks 12 uur! Wie dacht hij wel niet dat hij was!
En nog belangrijker; wie dacht hij wel niet dat zíj was?! Nog nooit in haar huwelijk had ze er zelfs over nagedacht om met een andere man te zoenen! Ze had een goed huwelijk, een fijne relatie, een fijn gezin met 2 heerlijke kinderen en een leuke baan.
Hoe kwam hij erbij dat zij voor hem dit alles op het spel zou zetten?! Ze had besloten dat ze dat dus ook echt niet zou doen. Geen haar op haar hoofd die daar aan dacht!
En dat had ze hem dan ook heel duidelijk gemaakt. “Dat heb ik toch ook helemaal niet gezegd?” had hij ontspannen gereageerd. “Dat zou ik nimmer van je kunnen verlangen. Ik wil niets meer van je, dan je me wilt geven”. Deze reactie maakte haar frustratie alleen maar groter!
Hoe kon hij nou zo relaxed blijven? Betekende het dan allemaal niks voor hèm? Had hij er soms helemaal geen problemen mee om een getrouwde vrouw te versieren?
Interesseerde een eventueel gezinsdrama hem soms niet? Oftewel; was hij gewoon een doorsnee klootzak die gewoon zijn pik achterna loopt en wegloopt voor de eventuele consequenties? Just plain sex?
Godver wat voelde ze zich gebruikt en misleid! Met zijn mooie woorden en zijn liefkozingen. En ondertussen…..wilde hij haar alleen maar platweg némen!
Ze rolde zich om, keerde hem de rug toe en ging in de lotushouding liggen. Ze trok de dekens over zich heen en wilde gaan huilen. Maar besloot zich te beheersen.
Die lol gunde ze hem ècht niet! Zonder iets te zeggen begonnen zijn zachte jongenshanden subtiel haar rug te strelen. Zijn handen volgden liefkozend alle lijnen en plooien van haar lichaam.
Ze trilde. Ze wist niet of dat door de boosheid kwam, of….omdat ze niets anders kon dan het heerlijk te vinden. Oh wat heerlijk…!
Rustig vleide hij zich naast, zodat ze in zijn ‘holletje’ kwam te liggen…”als lepeltjes in een la”. Zonder dat de lichamen elkaar daadwerkelijk raakten. Zachtjes begon hij haar door haar haren te strelen, te masseren en in haar nek te kriebelen. “Wil je naar huis? “ vroeg hij plots. “Je bent van slag hè?” “Ja lul inderdaad! “ dacht ze.
En ze realiseerde zich opeens dat hij geen erectie meer had. “Godver, hij voelt me precies aan, weet precies hoe ik me voel, wat ik zou willen, hoe hij me moet bespelen!…” Als hij nou een erectie had gehad dan was ze meteen afgeknapt…dan was haar weerstand intact gebleven. Maar het tegendeel gebeurde; ze voelde zich weerloos bij hem. Weerloos tegen de tranen waar ze tegen had gevochten.
Ze begon te schokken en huilde. Eerst inwendig, maar al snel begon ze hartverscheurend te snikken. Happend naar lucht, hijgend en kreunend ging ze compleet door het lint.
De tranen spoten zowat uit haar ogen, haar neus begon te lopen, ze begon hevig te zweten. De paniek begon zich meester van haar te maken! Ze werd licht in haar hoofd, draaierig en ze begon zwarte vlekken te zien.
Plots zat hij naast haar aan de zijde van het bed. Hij legde zijn handen haar wangen en zei zachtjes: “rustig maar, het geeft niet, het is ok” . Hij kuste haar zachtjes op haar voorhoofd en zei vervolgens bijna onhoorbaar: “het spijt me….zo heb ik het niet bedoeld”. “Huh Wat?...Wat heb je niet zo bedoeld?
Had je een bedoeling dan? En wat was die bedoeling dan? Waar heb je het over?” dacht ze, maar kon niets anders uitbrengen dan; “Sorry..Ik weet het allemaal even niet meer…laat me maar even met rust?…”.
Hopende hiermee wat tijd te winnen om zichzelf weer te hervinden en na te denken over waar ze mee bezig was. Want waar was ze nou in godsnaam mee bezig??!! “Is dat wat je wèrkelijk wilt lief? Wil je werkelijk dat ik je alleen laat met je verdriet?
Wil je werkelijk alleen zijn met je problemen? Ik zou namelijk zo graag er voor je zijn; juíst nu!... samen zijn….ook met verdriet…laat me je troosten, laat me naar je luisteren wat je werkelijk zou willen zeggen…” “Ja, laat me alsjeblieft even met rust… ik wil naar huis…” Het was er uit voordat ze er eigelijk erg in had. “Wil je nog even alleen blijven liggen, of wil je dat ik je zo snel mogelijk terug breng?” zei hij zacht, maar aangeslagen. Ze zei dat ze zo naar beneden kwam en hij kuste haar zachtjes op haar blote schouder, streelde haar even over haar haren en liep zwijgend de kamer uit. “Nee!!” dacht ze vanuit haar tenen!....”Ga niet weg!
Blijf bij me! Hou me weer vast! Omarm me weer !
Heb me toch Lief! Neem me nog een keer, want ik wil me weer aan je geven!”.... maar hij was al weg. Een leeg gevoel nam meester van haar.
Een leegte die ze o zo goed kende. Het was hetzelfde lege gevoel waarmee ze al jaren binnen haar huwelijk worstelde. Alleen….. deze man kende ze slechts enkele uren en het gemis was al na enkele seconden!
Of was het niet deze man die zo geweldig is, maar eerder de grootsheid van haar leegte en behoeftes die deze emoties losmaakten? Ze besloot voor zichzelf dat het het laatste moest zijn en nam zich direkt voor om hard aan zichzelf te gaan werken en haar relatie met haar man. En snel, heel snel weggaan hier!
Ze sprong op, trok d’r hempje aan en haar nog vochtige slipje. Het voelde vies en hij zat gedraaid, maar ze was te gehaast om daar aandacht aan te willen besteden. Ze gooide haar jurk over d’r hoofd, propte haar BH en panty in d’r tasje, stak haar haren vluchtig op, gooide een plens water over d’r gezicht en ging gehaast naar beneden om haar schoenen te vinden.
Maar voordat ze haar schoenen vond, ontmoette ze op de trap een heerlijke geur. Het was de geur van het begin van de vorige avond: Zijn aftershave, z’n wierrook, haar parfum, wijn, open haard, uitgeblazen kaarzen, brie en tampenade. De cd-speler stond blijkbaar op ‘herhalen’, want ook dezelfde muziek kwam haar langs het trapgat tegemoet.
Voor ze er erg in had hield ze in en ging in de bocht van de trap zitten. Ze trok haar benen op en zo bleef ze ineengedoken zitten. Onbewust liet ze de beelden nu ook de revue passeren.
Schokkende beelden. Althans beelden die haar gewoonlijk hadden geschokt. Maar eigelijk zat ze te genieten en wilde elke seconde van deze herinnering weer even intens beleven als op het moment zelf.
Even leek de tijd stil te staan, sterker nog; die leek even niet te bestaan. Net zo min als deze bestaan leek te hebben vanaf het moment dat ze hem ontmoet had. Plots voelde ze een koude bries langs haar blote benen lopen en ontwaakte ze uit haar roes.
Ze schrok, want onderaan de trap zag ze hem opeens. Hij lag voorover tegen de trap met zijn bijna naakte lichaam en lag met zijn hoofd op zijn armen breed glimlachend naar haar te kijken. Zijn glimlach was warm en ontwapenend en ze voelde zich betrapt. “Gaaat het..?” Vroeg hij op een plagerig toontje, terwijl hij haar met pretoogjes ondeugend aankeek.
In haar schrik dacht ze dat hij haar uitlachte, maar al snel bedacht ze dat die rare op zijn beurt mischien al een tijdje naar haar had zitten kijken en daar blijkbaar van had genoten. Ze begon te blozen en trok haar jurk over haar knieën. “Wat ben je daar nou aan het doen joh gekkie?” vroeg hij wederom plagerig, maar met veel meer warmte in zijn stem, vaderlijk bijna. Ze voelde zich opgeschrikt, betrapt en naakt.
Haar bloed begon er sneller van te stromen. Ze vroeg zichzelf of ze zich schaamde, maar gek genoeg was dat niet zo. Gek genoeg voelde het juist leuk en opwindend.
En onbewust kromde ze wat meer voorover en stak ze haar armen om haar nog opgetrokken benen, waardoor haar benen onbloot werden en hem vrij uitzicht gaf onder haar jurk. Dit voelde heerlijk heimelijk en enigszins beschaamd lachte ze ontdeugend naar hem terug. Hij glimlachte ontdeugend terug en kroop langzaam de trap omhoog.
Haar voornemen om snel te vertrekken was als ochtendmist door een hete voorjaarszon spontaan verdampt.. Op de trap krapte zij als een krolse kat in zijn wilde krullen, terwijl ze trede voor trede neerwaarts afgleed door het geile genot van zijn vaardige mond onder haar jurk. Ze gleed trede voor trede af naar de donkere lagen van haar diepe verlangens en trede voor trede verloor ze meer en meer haar beheersing, haar weerstand, zeg maar gerust haar verstand.
Wilde handelingen volgden; kleren werden onhandig en gehaast uit gerukt, hun handen en monden leken overal tegelijk te zijn en het gehijg en gekreun liet er geen twijfel meer over bestaan dat beiden ongeremd wellustig naar elkaar verlangden… Het laatste wat ze zich vervolgens kan herinneren, of durfde te herinneren, was dat ze op de koude plavuizen van de keuken terecht waren gekomen en hij ijsklontjes uit de vriezer had gepakt. Net als in 9 1/2 weeks had ze nog gedacht. Ze was zinderend opgewonden geraakt van de prikkende koude waterdruppels die hij op haar tepels liet vallen.
Toen stopte hij een ijsklontje in zijn mond en druppelde zich langzaam een weg langs de navel naar beneden. Tussen haar benen aangekomen was ze dusdanig buiten zinnen geraakt, als in een soort trance, dat ze zich van het vervolg niets meer herinneren kon, of durfde dus…. Haar eerst volgende herinnering was dat ze liggend in een plasje ‘nattigheid” wakker werd op een koude keukenvloer.
Hij had inmiddels een handdoek gehaald en waste haar liefkozend met een warm washandje. Ondanks zijn tedere en zorgvuldige reiniging voelde ze zich misselijk, duizelig, emotioneel en naar; alsof ze een kater had. Zo'n kater na een nacht feesten en beesten. "Ach eigelijk klopt dat ook helemaal, bedacht ze, terwijl ze een tevreden en enigzins stoute glimlach kreeg.....